Tehlike, insanlığın zaman içinde var olduğu dönemdir. Aslında zaman algısı, geçmişe ve geleceğe dair düşüncelerle insanın benlik duygusunu kemiren bir kurt gibidir. Varoluşumuz ancak kendisini bütünüyle içinde bulunduğumuz anda ortaya koyduğunda anlam kazanabilir. Bu duygunun derin ya da karmaşık olması gerekmez; yalnızca vardır ve algılanabilir. Küresel barışın olasılığını siyasi ya da dini perspektiflerden tartışsak da sonuç yine yıkım ve kaos olacaktır. Bir insan, herhangi bir nedene bağlı olsun ya da olmasın, topluma bağlı kaldığı sürece gerçekten barışçıl bir dünyada yaşayamaz. Toplumsal bütünleşmenin aksine, barış bireysel dönüşümün içinde saklıdır; çünkü toplumu oluşturan bireydir. Bir insan iç huzuru bulamadığı sürece hem kendi gerçekliğinden hem de hayal ettiği barış kavramından uzaklaşır. Her yetişkin, bilinmeyenden korkan bir çocuktur ve her çocuk, zamandan korkarak büyümüş yetişkinlerin kurbanıdır. Felsefi ya da bilimsel olsun, kendi gerçekliğimizle yüzleşmek yerine doktrinlere tutunduğumuz sürece terör ve savaş kaçınılmaz olmaya devam edecektir. Ve o savaşta yalnızca çocuklar yenilmiş olmayacak; ruhsal olarak olgunlaşmamış yetişkin çocuklar olan bizler de kendi ellerimizle tasarladığımız bir cinayetin kurbanları olacağız.