İnsan, kaotik bir varlıktır. Varoluşumuz ancak iç huzur aracılığıyla dengeyi bulabilir. İnsan olmak, bireyselliğimizi kazanmak ve sürekli bir yıkım beklentisi içinde olan bir toplumun içinde bile kendimizle barış içinde kalabilmektir. Maddi ya da manevi, her türlü kaostan ve olumsuzluktan kaçabilirsek dengeyi kurabiliriz. İnsanlar her gün, bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde, bir şeyin yerine başka bir şey koyarlar. Tek amaç, içimizdeki boşluğu doldurarak varoluşumuzu anlamlandırmaktır. Ancak ne yaparsak yapalım, o boşluk hissi bir şekilde yeniden karşımıza, hiçlik duygusu olarak çıkar. Görünen o ki bu çıkmazdan kurtulmanın tek yolu, sevgiye bakışımızı değiştirmektir. Çünkü sevgi, akılcı mantığın yüzüne tüküren hakikattir; insanın kendisini tümüyle çıplak bırakması ve tamamen, savunmasızca teslim olmasıdır. Renklerle oynayan çocuklar cesaretlerini yalnızca sevgi aracılığıyla bulurlar. Sevgi her şeydir. Ve her şey uçsuz bucaksız bir boşluktur. Önemli olan, o hiçliğin içinde var olmaktır. Fakat bunu yapabilmek için uçmak gerekir; uçmak içinse önce sıçramak gerekir. Peki, ne kadar yükseğe sıçrayabilirsin?